Victory!

Ik wil het al maanden doen, maar nu moet ik toch eens tijd wijden om te schrijven over Viktor.
Victor is een Oekraïener en werkzaam in het beruchte Guesthouse waar ik ook een jobke heb.

Achtergrondfichke: drie keer getrouwd, drie keer gescheiden, voormalig sergeant in het Russische leger, ex-drilofficier, korte haren, 55 jaar oud. Zegt genoeg? Leest u vooral verder.

Hoewel Viktor al vier jaar in IJsland verblijft, spreek ik intussen al tien keer zo goed IJslands als hij en is hij blijven steken in het twintigwoordjes-stadium. Conversaties met hem eindigen onvermijdelijk na drie zinnen, omdat Viktor nu eenmaal nooit begrijpt wat je zegt. Als je IJslands spreekt, vraagt-ie je om Engels te spreken, en als je Engels spreekt vraagt-ie naar je Oekraïens of Russisch. Wat ik, gegeven mijn achtergrond, filologisch bepaald interessant, doch praxis-georiënteerd vrij onmogelijk vind. Ook zijn argument dat wij jonge mensen toch beter zijn in talen leren en "dus" maar Russisch moeten leren om met hem te kunnen praten, vind ik louche.
Vorige week was ik ziek. Griep. Iedere normale ziel weet dat ge dan vooral in uw bed behoort uit te zieken en uit te rusten. Glaasje water met poedermedicijntje op het nachtkastje, een halflege fles Spa ernaast, zweetdruppeltjes op het voorhoofd, thermometer in uw bakkes (of in uw gat, al naargelang uw eergevoel) oogjes toe en maar lekker fijn ijlen - zo hoort dat. Niet zo Viktor, want onze gewezen drilsergeant van het Russische leger houdt er heel andere praktijken op na. Zo raadde Viktor me aan om vooral veel Vodka te drinken en slechts pure knoflook te eten, kwestie van met deze twee natuurelementen het lichaam grondig te zuiveren. Juist ja - leest u de vorige zin vooral opnieuw, om u te realiseren hoe Viktor zijn kinderen zou behandelen.

Ik kon het me al levendig voorstellen. Mijn gastmoeder - aartsvijand van alles dat zelfs maar naar likeurpralines zweemt - in de plaatselijke alcoholwinkel (in IJsland is alcohol alleen te koop in speciale, aartsdure staatswinkels) aanschuivend met vier flessen wodka. Ik, ijlend en zwetend in mijn bed, twee thermometers in mijn naar knoflook stinkende bakkes, een halflege fles wodka op het nachtkastje, een lege op de grond. Jaja ... wil Viktor toch eens vragen hoe dat er eigenlijk aan toe gaat op de ziekteboeg van het Russische leger, en tegen wat Wodka nog allemaal helpt.

De drie Russisch-Oekraïense meiskes hier - Olga (26), Maryana (18) en Elya (25?) - hebben zo hun eigen mening over Viktor. Naart schijnt heeft hij eens gezegd dat hij een vrouw nodig heeft (vierde keer, goede keer zou-ie gezegd hebben) en maakt hij al drie jaar constant opmerkingen over hun achterwerken. Erin knijpen is niet altijd aan de orde van de dag - Olga en Elya zijn immers getrouwd en hebben naart schijnt beide een man van 2m 30 en met handen, die zó groot zijn dat ze je wel in één keer kunnen fijnknijpen (althans, dat denkt Viktor), maar hij is wel altijd verdacht vaak bij hen op bezoek in het washok. Aangezien Viktor bovendien masseur van beroep is, probeert-ie altijd zijn kunsten uit te oefenen bij hen.