Gisli's woede

Moet je deze horen: ik werk en heb dorst, heb zin in thee en neem daarom een tas. Ik loop naar de warmwaterkan en schenk mezelf water in. Maar. Een straal water vol vieze zwarte vlokjes springt mijn tas in. Ik ben verbaasd, besluit dan de waterkan eens na te kijken en neem ze mee naar de keuken om de waterkan proper te maken en de oorzaak van het onheil te zoeken.
Plots hoor ik een IJslandse vloek. En nog een. En nog een. Gehijg en zwaar geadem. Met bonzende voetstappen komt iemand kwaad de keuken in gebriest. Een rood hoofd met grijze haren verschijnt. Gisli. Vuurrode ogen zien de waterkan in de keuken. Luide IJslandse vloeken worden mij toegeslingerd en Gisli springt naar de waterkan. Hij grijpt haar vast en stormt briesend terug naar buiten.
He, wacht even, roep ik. In het IJslands, natuurlijk, want Gisli spreekt geen Engels of Antwerps. "Biddu Gisli, vatnið er skítugt!". Wacht nou effe. Het water is vuil.
"NEEEEEEEEEEEEEEEEEIIIIIII" krijg ik toegebulderd (denk het rode hoofd en de bij het brullen gebruikelijke voorovergebogen houding en de tot vuisten gebalde handen er even bij). "Vatnið er fyrir gestir OG ÞÚ VERÐUR AÐ GERA EKKI NEEEEEEEEEEEEEEEEITT!!!". Nou nou. Vervolgens een paar woorden waarvan ik vermoed dat het vloeken ende schimpwoorden zijn. Aardige knaap, die Gisli, denk je dan.
Eén minuut later. Gisli komt bedrommeld de keuken binnen en steekt schuchter een handje uit, de waterkan in de anderehand. Mompelt iets over vuil water en dat het toch wel straf is, dat er zwarte vlokjes inzitten. Allez zeg, dat had hij eigenlijk niet verwacht. Een hele reeks schouderklopjes maken me duidelijk dat Gisli niet meer boos is en graag wil verbroederen.

Alcohol is precies niet altijd even gunstig voor je humeur.
En zo verliep dan mijn eerste conflict hier in IJsland :-D.