Walvis op het menu

Jæja, de voorbije dagen waren bijzonder. Ik heb in Hafnafjördur ('fjord van de haven') een reusachtige dode walvis gezien die een paar uur ervoor gevangen was en in de haven in stukjes gesneden werd (één van de negen of tien die dit jaar gevangen zijn). Ze doen dat in stukjes hakken overigens niet met een bijl (zoals ik het mij voorstelde), maar met een bijzonder grote eenmanszaag. Enfin, eigenlijk doet dat detail niet ter zake, maar ik wilde het toch even meedelen. Geniet van de foto's, ze zijn uniek - er waren nauwelijks mensen die het gezien hebben en de laatste walvis van die omvang is 20 jaar geleden gevangen.

Ik heb het al gezegd: walvisvangst is in België en heel Europa zoiets als een heilige koe, waaraan je niet mag raken. Greenpeace heeft het er ingeramd: aan de walvis mag je niet raken. Je mag in België drugs roken of een vrouw verkrachten zolang ze maar klaarkomt of zelfs in een vlaag van waanzin een moord begaan, maar walvissen vangen, o wee, da's het verkeerde pad. Doodzonde! Dood aan de walvisvangers! Icelanders are evil! Walvis heilig!
20 jaar geleden zat daar zeker veel waarheid in. Maar langzamerhand is het argument een beetje achterhaald aan het worden - de IJslanders en de Noren hebben eigenlijk wel een beetje gelijk. Want na ze 20 jaar met rust te hebben gelaten kan het weinig kwaad om 10 of 11 walvissen te vangen, zeker als de zee er vol van zit. De walvispopulatie is intussen zo aangegroeid, dat de vissers hier minder beginnen te vangen omdat de walvissen zoveel vis verslinden; het biologisch evenwicht begint verstoord te raken. Ironisch is ook, dat aan een walvis evenveel vlees zit als aan 5 miljoen garnalen. De echte dierenvriend eet dus eigenlijk zelfs beter walvis dan garnalen, wil hij geen massamoord op zijn geweten hebben.

In Kolaporta, de markt in de haven van Reykjavík, hebben Diego, Alessandro, Nathalie, Jitka en ik daarom maar meteen de daad bij het woord gevoegd en anderhalve kilo walvissenvlees ingeslagen (prijs: 1.500 kronen, zo'n 20 euro) en die klaargemaakt. Een middelvinger naar de hele internationale gemeenschap uitsteken, das pas durven. Wat voelde ik me anarchistisch en stoer!

Maar walvis eten is geen sinecure, want het vlees is giftig en 'tastes like shit' als je het gewoon in de pan bakt. Hoe moet het dan wel? 1. Snijd het vlees in dunne schijfjes; 2. leg de stukken de hele nacht in melk; 3. leg het vlees in eieren; 4. strooi broodkruimels over het vlees; 5. bakken met veel peper en zout.
Als je alles opdient met een pepersausje en aardappelen in roomsaus uit de oven is het best lekker. Het vlees is rood en smaakt als een goede paardenbiefstuk. De gerookte (bruine) variant vond ik iets minder goed omdat hij vrij zout was, al was ook dat nog altijd lekker.













































































Voor wie het van dichtbij wil bekijken: walvissteak!

De meester aan het werk.