"En Kim, þú litur svo fallegur út!"
Wá (wauw). Als begroeting kan dat wel tellen. Wat zie je er mooi uit, Kimmie. Krijg dat naar je kop geslingerd als je na een week België terug aankomt in IJsland.

Het sloeg natuurlijk op mijn haardos. Iedereen had het direct gezien. Met een kortgeschoren kopje kwam ik na het bezoek aan België terug aan in Reykjavík voor episode twee van het Grote Avontuur. Voor de gelegenheid staken er zelfs een paar roze lintjes in de schaarse korte haren die nog op mijn hoofd stonden, en ik zag er dan ook weerzinwekkend cool uit.
Maar er was ook een keerzijde. Want korte haren heb je niet ongestraft tijdens de winter in de noordelijkste hoofdstad ter wereld. Integendeel. Al na vijf minuten was mijn fameuze en wereldvermaarde brein (in de pers vaak omschreven als "het brein van het noorden", maar dit even geheel terzijde) onderkoeld. En ik ondervond wat menig vrouw elke dag ondervindt: mooi zijn doet pijn. Mijn oren waren ijsklompjes, ijspegels over mijn gezicht. Al snel zag ik er helemaal niet meer zo mooi, maar wel tamelijk blauw-wit uit.

De Koen, feestvarken van dienst. De Michael is precies een beetje zat ;).
































In het vliegtuig













De Alþingi - het Parlement van IJsland. Even groot als het gemeentehuis van Stabroek :).













Diego met zo een alienpak. In die kleren zweet ge als het -20 is. Heb het zelf geprobeerd, het is echt zalig.



















Fijn zonnig warm weertje. Op het meer van Reykjavik centrum.












Diego en Ira. In mijn kelder :).














Noemi, Maria, Ragna, Ragnhílða en Diego in Hafnafjörður.












Het is cool om terug in Ijsland te zijn. Elke avond doe ik wel iets met Diego, zeker en vast mijn beste vriend hier. Soms gaan we zwemmen, soms ijsschaatsen, of we koken of doen iets anders. Verder doe ik ook vaak iets met Alessandro (24, Italië), Nathalie (20, Duitsland), Ira (20, Duitsland) en Noemi (25, italië). Het is alleen heel jammer dat die allemaal in maart al naar huis gaan - over een kleine drie maanden -, maar Diego ga ik wel zeker hard missen.


Na drie maanden ben ik hier echt al een geziene figuur. Althans, die indruk krijg ik zo langzamerhand. Oordeel zelf: ik ben al twee keer op tv verschenen als figurant ergens op de achtergrond, een keer op de radio te horen geweest, heb twee keer met mijn naam en foto in de krant gestaan, was nog eens drie keer in de Herópið te bezichtigen, het tijdschrift van het leger des Heils in IJsland, en als kers op de slagroomtaart ben ik ook te zien als figurant in een IJslands muziekclipje. Hieronder een foto van het interview met Diego, na dat met mij :-).















Diego, Maria en ik zijn op straat aangevallen door een of andere gekke Amerikaanse, die ons per se een sneeuwbalgevecht wilde aandoen. Van het een kwam het ander en uiteindelijk nodigde ze ons uit voor een carnavalsfeestje bij haar thuis. Het was totaal geschift. Bewonder haar op de achtergrond. Op de voorgrond een of andere lullige sjeik.




















Juist ja - My dearest friend Diego :)