Op het kerkhof van Reykjavík

Op het einde van mijn straat, nog geen 200 meter ver, ligt een kerkhof. Mooi, maar ook bijzonder, want het kerkhof heeft volop iets dat in IJsland heel zeldzaam is: bomen.

Smjörvi

Belgische boter smaakt naar kakkepis. Althans, die gedachte schoot door mijn hoofd toen ik voor het eerst Smjörvi proefde.

Nadat God op de zevende dag hemel en aarde en licht en duisternis en de mens geschapen had, rustte Hij niet. Dat is een grote fout die in de Bijbel staat. Nee. Op de zevende dag schiep God Smjörvi.

Smjörvi is hemels. Je kan het eten op brood zonder dat je nog iets extra als beleg wilt. En dat doe ik dan ook elke dag. In twee weken tijd ben ik volkomen Smjörvi-verslaafd geworden :). Ja, inderdaad. Soms zit ik effectief in het park, met drie pakjes smjörvi en een koffielepel, de pakjes leeg te lepelen.

Golden Circle

"The Golden Circle is the greatest experience one can possibly have in Iceland, and probably even in the entire world!"
Het was die zin die mijn aandacht trok en me deed besluiten, de gouden cirkel te bezoeken. Misschien kwam dat door de inhoud, maar misschien ook doordat de zin in lettertype 28 en het vetjes gedrukt was.
Op de pagina naast de genoemde illustere zin stond reclame voor een of andere louche busfirma die ritjes aanbood naar de Golden Circle. Nee maar, wat een toeval. "For only 5.000 kronur" stond er bij, een kleine 2.500 frank dus. Een vriendenprijsje, zo verzekerde de manager zijn lezers.
Even greep de verleiding me bij de keel om de manager op te bellen en hem te bedanken voor dit duidelijke blijken van vriendschap en hem te vragen een zitje voor me te reserveren.

Niet dus. En zo kwam het ideee om autos te huren, voor minder dan de helft van genoemde prijs. Met 19 vrijwilligers waren we, en drie autos. Enkele fotos om u een indruk te geven van wat voor coolheden ik gezien heb.

Wachten op de auto´s. Let op de hoogbegaafde Taiwanees Pi-Jung, die beweert dat je het warmer hebt als je je jas zo aantrekt.



In de auto. Hanna (Finland, 25) rijdt. Vooraan op het dashboard kunt ge meetinstrumenten zien die nodig zijn om door rivieren te rijden. Pi-Jung heeft zijn jas intussen uitgetrokken.

þingvellir. Mooi en uitzonderlijk belangrijk voor geologen en historici. Voor geologen, omdat hier het Amerikaanse en het Europese continent langs elkaar schuren, wat de zeer lange rotsformaties en scheuren verklaart. Voor historici, omdat de Alþing, het IJslandse parlement, hier in de vroege Middeleeuwen elk jaar vergaderde. De IJslanders besloten hier eveneens zich tot het christendom te bekeren en riepen hier op 17 juni 1944 hun onafhankelijkheid uit.

Een beetje verder.


Onderweg naar de volgende halte: een vreemd lichteffect (geen getruceer met photoshop!)

De Strokkur, een geiser. Ik heb een filmpje gemaakt van een geiseruitbarsting, maar ik krijg het niet op de website. Komt misschien nog. Er is ook nog een veel grotere geiser, de Geysir (het woord geysir komt eigenlijk van zijn naam), maar die gaf natuurlijk geen kik toen ik er was.

Een waterput met een heel vreemde alienkleur. Het water is lauwwarm. Soms worden hier groene mannetjes gesignaleerd.

Vreemde kleuren in de grond, gevormd door een kabbelend zwavelbeekje. Overigens: warm water stinkt in IJsland overal en altijd naar rotte eieren, zelfs in zwembaden, douches of uit de kraan (zo´n info vind je nooit in de reclamefolders, maar geloof me: het stinkt echt). Maar het is ongelooflijk gezond. En nee, IJslanders stinken niet naar rotte eieren ;). Ik evenmin.

De gulfoss, de gouden waterval. Zonder discussie een van de mooiste watervallen van IJsland.

Enkele foto's, zoals beloofd!














Vlakbij ons kamp. Let op de zeer smalle weg en hoe steil het daarnaast is.




















Een indringend portret van een onverschrokken Diego (20, Spanje). Met hem heb ik een namiddag door het IJslandse gebergte gewandeld.



vreemde rotsformaties.











Een verbluffend vreemde kloof. Net een maanlandschap. Ik verwachtte elk moment een huppelende Frodo om de hoek te zien komen.
Rechts: de achterkant van Sabine (19, Duitsland).






















Tipac (Nepal, leeftijd onbekend, op zoek naar een IJslandse vrouw) en twee van wie ik de aam niet ken en Laura van Costa Rica.



Een zwart strand, een donkergrijze hemel, een donkere zee. Een bedreiging voor Benidorm is IJsland alvast niet.









Op de foto zie je het niet, maar tijdens het basiskamp waarop ik een week gezeten heb met alle andere EVS-vrijwilligers voor IJsland hebben we een paar dagen een enorm felle en ijskoude wind gehad. In Belgie zouden we zoiets meer dan een storm noemen, hier blijkbaar niet.











Kathrin (21, Engeland). Vriendelijk meisje, dat eigenlijk maar een arm heeft.

























Een doodgewone straat in Reykjavik.















Ergens in de buurt van Reykjavik















Idem
Oliver (20, Duitsland), de meest geschifte (en zalige) kerel die ik hier al ben tegengekomen. Vermoedelijk de enige Duitser die moppen over de holocaust maakt en nog grappig is ook.

Aangekomen

Anderhalve week later. Intussen ben ik aangekomen, heb ik nog een week op kamp gezeten met andere buitenlanders en ben vandaag gearriveerd bij mijn gastfamilie, de twee Noorse ouders. Voor de beschrijving van wat ik gedaan heb zal ik kort zijn: omdat ik niet wil vervallen in de stereotiepe 'wauw, het is nog mooier dan ik dromen kon' en de 'het is zo prachtig' uitspraken (ik haat het als mensen zo melig beginnen doen tegen mij), gewoon even dit: IJsland was tot dusver best wel stevig.

Een van de dagen komen er foto's, beloofd!

Quote

In de films hebben hippe filmsterren altijd een dozijn gevatte fancy quotes klaar als ze in het vliegtuig stappen en hun geliefde(n) achterlaten. I was meant to do this, baby. This is my destiny. Zoiets. Mijn filmcarrière moet wel sucken, want er schiet me al weken geen enkele quote te binnen - en ik vertrek morgen al.
Om het nog erger te maken: vanaf volgende keer veel meer foto's en veel minder tekst - ik ben niet al te dol op lange teksten, en voor lezers is het misschien ook wat saai. Overigens, als tussendoortje: hier nog een paar foto's van van mensen aan wie ik niets gemaild heb :).

Arme Sofie. En iedereen maar ostentatief wegkijken van de lens.

Als Lies foto's trekt, kijken ze ineens wel allemaal mooi naar voor

Een nicht met nog een nicht

Brothers in Arms

Tweede overigens: de eerste week ga je van mij weinig te horen krijgen, want ik begin met een trainingskamp van een dikke week, waar vermoedelijk niet veel te bloggen valt.

Kimmie gaat naar de junkies!

Wie gaat er nu naar het noordpoolgebied om er tijdens donkere en ijskoude winters in IJsland junkies te laten afkicken, en dan nog wel in dienst van het Leger des (G)Heils?

Nou, ik dus. En waarom? Redenen genoeg: omdat ik eens schapenkloten met bloedsaus wilde proeven, omdat ik Vikings en Scandinaviërs altijd al cool gevonden heb (sorry voor de flauwe woordspeling), omdat ons ma mij beu is, omdat ik er op kick IJslandse junkies in hun gezicht uit te lachen en websites over Mongolen te maken, en natuurlijk vooral omdat ik zo’n ruimdenkende geitewollensokken-rasta-kerel ben die vindt dat “je je grenzen moet verleggen!” (vooral bij omaatjes een doorslaggevend argument).

Maar goed, ik ga er een heel jaar zitten en u, lieve lezer, als u het volhoudt, zal er een heel jaar over moeten lezen, dus misschien moesten we maar eens beginnen met een basiscursus IJsland. Altijd handig, want wie weet er iets over IJsland? Alleszins niet veel mensen. Die ene oerdomme opmerking trof me nog het meeste: “IJsland, dat is toch dat eiland rechts van Finland, nabij Siberië, hé?” “Ja bomma,” zei ik toen zonder mijn gezicht te vertrekken. “Ongeveer toch.”

Maar ook niet helemaal. Misschien daarom even voor de goede orde: een kaartje van België en omstreken.

Wie zijn vergrootglas er even bij neemt (enkel voor de gemiddelde ajuin - je kan immers ook op het prentje klikken om het te vergroten), zal zien dat IJsland zowat drie keer groter is dan België (103.125km² vs 32.545 km²). De intelligente lezer heeft bovendien met één oogopslag ingezien dat IJsland een eiland is. Iets dat op het kaartje minder duidelijk zichtbaar is, is dat de bevolking nauwelijks 294.000 zielen telt. Wat van IJsland meteen het minst druk bevolkte land per vierkante kilometer van Europa maakt (2,9 inwoners per km²). De hoofdstad, Reykjavík, en z'n voorsteden pikken overigens al meteen een dikke 184.000 van die 294.000 inwoners in. De tweede grootste stad van IJsland, Akureyri (ergens in noord-IJsland), is tweede met wel 17.000 personen! Inderdaad, ik hoor het u al mompelen: Stabroek, Wersbeek en Wommersom zouden hier serieuze steden zijn – Merksem en Schoten zelfs heuse metropolen.

IJslanders spreken hun eigen taaltje: IJslands. Het stam af van Oudnoors, het taaltje dat de Vikings vroeger spraken, maar is sindsdien nauwelijks veranderd, zodat Thor en Wodan naar het schijnt nog altijd gezellig kunnen converseren met hedendaagse IJslanders. Aan wie dacht dat taaltje nog eventjes snel mee te pikken voor-ie mij komt bezoeken, zeg ik in een woord: RESPECT! Toch zal ik u moeten ontmoedigen. Niet alleen is ‘IJslands leren’ te klasseren in de top-tien van de VNP (Volkomen Nutteloze Projecten) – tenzij je per sé junkies in IJslands wil helpen afkicken –, wegens relevantie nul, maar het is ook ietwat onmogelijk. Qua moeilijkheidsgraad is IJslands immers te vergelijken met het spreken van Latijn of oud-Grieks, alleen is het misschien nog een ietsje moeilijker, want er zijn meer vervoegingen, meer uitzonderingen en véél meer onuitspreekbare klanken. Ik zou er haast op vaderlijke toon aan toevoegen: leer liever een beetje Frans of pakweg Bulgaars, knul, eerder dan je tijd met IJslands te verknoeien. Of word Burgie, ook een optie, en nog altijd iets minder onmogelijk dan een native speaker IJslands worden.

Koens magic trick

Zaterdag 2 september 2006. Vandaag is een historische dag: de Koen heeft mij geholpen deze weblog op te starten. De verheugde lezer kan hem bedanken op het e-mailadres koentjeplasmans@hotmail.com.

Een unieke foto van een strijdvaardige Koen, enkele luttele
dagen voordat hij zich achter het scherm zou zetten en
deze weblog creëren.

Verder: inpakken, stresseren en vooral afwachten.

Overigens: neem mij de komende maanden niet altijd even ernstig. Het is mogelijk, dat mijn uiteenzetting hier en daar voor een kleine 2% overdreven zal zijn.