Kimmie gaat naar de junkies!

Wie gaat er nu naar het noordpoolgebied om er tijdens donkere en ijskoude winters in IJsland junkies te laten afkicken, en dan nog wel in dienst van het Leger des (G)Heils?

Nou, ik dus. En waarom? Redenen genoeg: omdat ik eens schapenkloten met bloedsaus wilde proeven, omdat ik Vikings en Scandinaviërs altijd al cool gevonden heb (sorry voor de flauwe woordspeling), omdat ons ma mij beu is, omdat ik er op kick IJslandse junkies in hun gezicht uit te lachen en websites over Mongolen te maken, en natuurlijk vooral omdat ik zo’n ruimdenkende geitewollensokken-rasta-kerel ben die vindt dat “je je grenzen moet verleggen!” (vooral bij omaatjes een doorslaggevend argument).

Maar goed, ik ga er een heel jaar zitten en u, lieve lezer, als u het volhoudt, zal er een heel jaar over moeten lezen, dus misschien moesten we maar eens beginnen met een basiscursus IJsland. Altijd handig, want wie weet er iets over IJsland? Alleszins niet veel mensen. Die ene oerdomme opmerking trof me nog het meeste: “IJsland, dat is toch dat eiland rechts van Finland, nabij Siberië, hé?” “Ja bomma,” zei ik toen zonder mijn gezicht te vertrekken. “Ongeveer toch.”

Maar ook niet helemaal. Misschien daarom even voor de goede orde: een kaartje van België en omstreken.

Wie zijn vergrootglas er even bij neemt (enkel voor de gemiddelde ajuin - je kan immers ook op het prentje klikken om het te vergroten), zal zien dat IJsland zowat drie keer groter is dan België (103.125km² vs 32.545 km²). De intelligente lezer heeft bovendien met één oogopslag ingezien dat IJsland een eiland is. Iets dat op het kaartje minder duidelijk zichtbaar is, is dat de bevolking nauwelijks 294.000 zielen telt. Wat van IJsland meteen het minst druk bevolkte land per vierkante kilometer van Europa maakt (2,9 inwoners per km²). De hoofdstad, Reykjavík, en z'n voorsteden pikken overigens al meteen een dikke 184.000 van die 294.000 inwoners in. De tweede grootste stad van IJsland, Akureyri (ergens in noord-IJsland), is tweede met wel 17.000 personen! Inderdaad, ik hoor het u al mompelen: Stabroek, Wersbeek en Wommersom zouden hier serieuze steden zijn – Merksem en Schoten zelfs heuse metropolen.

IJslanders spreken hun eigen taaltje: IJslands. Het stam af van Oudnoors, het taaltje dat de Vikings vroeger spraken, maar is sindsdien nauwelijks veranderd, zodat Thor en Wodan naar het schijnt nog altijd gezellig kunnen converseren met hedendaagse IJslanders. Aan wie dacht dat taaltje nog eventjes snel mee te pikken voor-ie mij komt bezoeken, zeg ik in een woord: RESPECT! Toch zal ik u moeten ontmoedigen. Niet alleen is ‘IJslands leren’ te klasseren in de top-tien van de VNP (Volkomen Nutteloze Projecten) – tenzij je per sé junkies in IJslands wil helpen afkicken –, wegens relevantie nul, maar het is ook ietwat onmogelijk. Qua moeilijkheidsgraad is IJslands immers te vergelijken met het spreken van Latijn of oud-Grieks, alleen is het misschien nog een ietsje moeilijker, want er zijn meer vervoegingen, meer uitzonderingen en véél meer onuitspreekbare klanken. Ik zou er haast op vaderlijke toon aan toevoegen: leer liever een beetje Frans of pakweg Bulgaars, knul, eerder dan je tijd met IJslands te verknoeien. Of word Burgie, ook een optie, en nog altijd iets minder onmogelijk dan een native speaker IJslands worden.