Kimmie in IJsland

Reisje terug (februari 2009)

2009-02-28T10:27:00.008+01:00

Takk fyrir ferdina til snaefellsjökulsins Eyrún, thad var gaman ad vera upp í sveit... :) Lika virkilega aedislegt ad vera aftur á Islandi og ad sjá ykkur öll aftur.. !

Kim in Pompeji

2008-09-29T22:40:00.000+02:00

pictures

2008-05-10T10:43:00.002+02:00

I'm gonna put some pictures of me online soon

Reis terug

2007-09-06T19:08:00.002+02:00

laatste blik op IJsland en de gletsjers

en toen steeg ik op uit Keflavík ...

Last Week

2007-09-03T12:51:00.000+02:00

The last days are passing by.

The few remaining volunteers leave today and tomorrow. I will be the very last one leaving Reykjavík, going on Wednesday ... Those are, for sure, the saddest days of the entire year: outside it's raining, windy and cold, the streets - where we volunteers used to walk and meet - lost their shine. The same amount of people crowds the street as in the old days, but the number of familiar faces grew thin, and no volunteers are among them anymore. It's the bitter end of a temporary stay: in the end, one has to leave.
Even my guest parents will not be there to say goodbye: they left for Norway. It is sad that I will leave, almost like a thief in the night, after having been at so many goodbye parties. Strange also how this psychological process goes ... if you see so many people leaving, you start thinking about leaving as well.

Iceland is one of the coolest countries in the world. I just love it, like I love Icelanders and their way of doing. Nature is awesome, this country still has good air to breath and space to live. Freedom is unequalled, just like safety. Icelanders are nice, never stressed; completely honest and open; and always extremely kind if you only take the effort to learn their language, of which I love the sound, the structure and the expressions.

I am happy about this entire year. It was probably one of the best periods in my life, and I got to know a lot of great and nice people, many of whom became friends. And though I feel regret to leave this island, I will go back with a warm and happy heart to Flanders, where many other friends await me.

Vestmannaeyjar - aftur

2007-08-12T04:31:00.000+02:00

Ringroad in de zomer

2007-07-30T05:13:00.000+02:00

Kloof bij Skaftárdalur

Svartifoss en mijn twee broertjes

Skaftafell. Fantastisch uitzicht over de zwarte Skeiðarársandur.

Jökulsárlon, een van IJslands beroemdste plaatsen. Een gletsjermeer vol ijsbergen, waar scènes voor twee James Bond films opgenomen zijn.

Stokksnes, nabij Öræfasveit en Höfn

Álfaborg, Borgarfjörður. Residentie van de koningin der elfen.

Maarten naast Dettifoss, de krachtigste waterval van Europa. Over een lengte van een klein voetbalveld buldert hier elke seconde een gigantische hoeveelheid water 44 meter de diepte in.

Hljóðaklettar en Geert. Rotsformaties met een vreemd akoestisch effect.

Detailopname van de basaltzuilen van Hljóðaklettar

Nabij Askja en Öskjuvatn. Lavavelden van enkele tientallen jaren oud. Gelegen in het midden van IJsland en enkel bereikbaar via een extreem moeilijke weg (jep, rivieren en grote rotsen op de weg ...).

Neil Armstrong en zijn vrienden hebben hier begin 1969 geoefend voor ze naar de maan vertrokken, omdat geen enkele plaats ter wereld zo sterk op de maan lijkt als het landschap hier.

De krater Víti ("hel"), vlakbij Askja van de vorige foto, ontstaan in 1875 bij een gigantische explosie. Volgens velen het absolute hoogtepunt van IJsland. De krater is gevuld met witkleurig water en door enkele zwavelbronnen 28 graden warm - perfect om in te zwemmen (jep, heb het gedaan!).

Zwavelbronnen in Leirhnjúkur bij Krafla

Leirhnjúkur, Krafla: lavavelden van een kleine twintig jaar oud; zo jong, dat ze nog steeds roken ...

Nabij Lúdent, Mývatn: in de verte ligt het veld waar Neil Armstrong ook nog even geoefend heeft voor hij into space ging. De wandeling naar de bewuste plaats nam teveel tijd in beslag volgens mijn fellowship, dus heb ik maar eventjes vlug een foto door de verrekijker genomen ...

Zwavelveld bij Reykjanes

Idem

Skogar. Een typisch oud IJslands huisje

Twee weken heb ik met mijn familie rond IJsland gereisd. Ik kan alleen maar zeggen dat IJsland in de zomer nog mooier is dan anders; ik heb ongelooflijk mooie dingen gezien...

Dynjandi and Snæfellness

2007-07-06T05:32:00.000+02:00

The Dynjandi - A magnificent picture of Robert

A really cool picture of Diego - Snæfellnessjökull

Other sites about Iceland

2007-07-06T02:06:00.001+02:00

I'm now ten months here and suddenly got a very exciting idea. What about putting the link of the websites of other volunteers on my weblog? Yes, I have always been a very fast person ...

So here they are :)

Frederic: http://www.fredericiniceland.blogspot.com/
Website of Frederic, one of the very few Flemish people here. Went home on January 9 after one year. Frederic, we miss you and talk still about you!

Diego: http://pascu18786.spaces.live.com/
Diego has a lot of cool pictures and also quite some movies on Youtube. Quite interesting as he is the most active of all volunteers and saw almost everything and everyone in Iceland - even pictures from Greenland. In other words, a good way to get an idea about "the Rock" and a volunteers life in Iceland :).

Alessandro: http://pissila.spaces.live.com/
My Italian hero - El Pirato :-D. Pictures of Cafe Cultura and Reykjavíkur nightlife :).

Romuald: http://massiliastars.over-blog.net/
A French volunteer who gave up and went home.

Raha: http://niceland.myevs.net/
Crazy German girl with great knowledge of music and an eye for good pictures.

Christina: http://stinasisland.myevs.net/
Another nice, crazy German girl, living in Akureyri, in the north. Interesting texts about live next to the polar circle.

Robert: http://polarcares.spaces.live.com/
British musician and terrace guitar player. Volunteer in his free time. Many cool pictures.

Pi-Hsiung: http://billy1979.spaces.live.com/
In Chinese.

MOVIE - Click here - Another river crossing at Þórsmörk

2007-07-05T03:28:00.000+02:00

Þórsmörk (woud van Thor)

2007-07-05T02:22:00.000+02:00

THANK YOU DIEGO FOR SENDING ME YOUR PICTURES!

Þórsmörk is een van de coolste bezienswaardigheden van IJsland, vinden IJslanders zelf.

Vraag: Waarom?

Antwoord: Omdat het in een vallei met een microklimaat ligt, waardoor er zelfs bomen groeien!

Jahæ, ik moet het toegeven: Na tien maanden op de maan doet het inderdaad vreemd aan om in een bos rond te lopen, ook al is het dan een nogal klein en laag bos (zie de laatste foto). Je went er op een of andere manier aan om altijd een goed uitzicht te hebben over een vlakte. Bomen zijn, zoals ik al weleens geschreven heb, een zeldzaamheid op IJsland. Wat van Þórsmörk een oase maakt voor IJslanders. Het was er inderdaad ook opmerkelijk milder dan in Reykjavík que temperatuur, en de hemel was blauw. Hoe dat nu juist komt, dat microklimaat, dat heb ik nog altijd niet goed begrepen. De officiële reden is dat het warme microklimaat ontstaat doordat de vallei tussen drie gletsjers ligt, maar dat vind ik vrij onnozel en tegenstrijdig klinken. Inga vertelde me iets over een föhn.

Anyway - de weg naar Þórsmörk is moeilijk en gevaarlijk. Er is slechts één piste, om precies te zijn, en dat is een - uiteraard ongeasfalteerd !- weggetje over rotsen en stenen waar harder dan 30 rijden levensgevaarlijk is. De route wordt bovendien voortdurend door een gletsjerrivier, de Krossá (spreek uit "kross-au"), doorkruist, en bruggen zijn er niet. Het gevaar met gletsjerrivieren is dat ze voortdurend hun bedding verleggen en dat hun bedding uit kleine steentjes bestaat waar je in wegzakt als je er met je auto lang blijft staan - of als je blijft steken! In totaal moet je zo een stuk of tien kleinere stroompjes oversteken, en twee serieuze, waar zelfs een gewone 4x4 jeep problemen kan krijgen; het water is daar op zijn diepst tegen de 70-80 centimeter, wat al heel wat is. Het filmpje van onze oversteek van een van die twee rivieren kan je hier bekijken: http://youtube.com/watch?v=DpXuDKvf0-o . Hier volgen we een grote IJslandse jeep door een rivierbedding. Het laatste stuk is het diepste.

Þórsmörk zelf is adembenemend. Het ligt in een vallei tussen drie grote gletsjers (Eyjafjallajökull, Tindfjallajökull en Myrdalsjökull) en er zijn schitterende wandelingen mogelijk, onder meer richting Landmannalaugar (zie foto's van enkele weken terug). Hoewel Þórsmörk zeker niet de coolheidsfactor heeft van andere plaatsen op IJsland (het had soms meer wat van Noorwegen weg, vond ik), is het beslist de moeite waard er heen te gaan.

FILMPJE: Oversteken rivier bij Landmannalaugar

2007-06-28T07:23:00.000+02:00

Wie op bovenstaande groene tekst klinkt kan een kort filmpje zien dat ik geuploadeet heb. Ik heb het vorige week (22 juni) bij Landmannalaugar gemaakt. Het filmpje laat zien hoe Diego een kleine rivier oversteekt met onze jeep. In het binnenland van IJsland is zoiets niet uitzonderlijk: veel rivieren daar zijn niet overbrugd.
Deze rivier is een kleine. Voor grotere rivieren is onze jeep niet groot genoeg; daar zijn auto's met banden met een doorsnee van een meter of meer voor nodig.

zonsondergang

2007-06-28T05:43:00.000+02:00

Wat een land! Ik denk het bijna elke dag. Ik ben een geweldige gelukzak, dat ik een jaar heb mogen wonen op dit magisch eiland, waar in de hele wereldgeschiedenis samen minder dan één miljoen mensen ooit geleefd hebben.

Dit zijn foto's die ik enkele uren geleden getrokken heb, rond half drie plaatselijke tijd. Voor het terug lichter werd en de zon terug aan de horizon verscheen. De hele hemel was vuurrood.

Landmannalaugar

2007-06-26T05:00:00.000+02:00

Landmannalaugar ligt in het zuiden van jisland, een stuk in de Highlands. De weg erheen gaat al voor een stuk over Sprengisandur, een beruchte zwarte woestijn in het binnenland van IJsland (eerste foto). Er is ook een rivier die niet overbrugd is en die moet worden overgestoken.
Landmannalaugar zelf is een droom. De bergen hebben verschillende kleuren, er is geologische activiteit die de aarde opwarmt. Dat verklaart waarom er een rivier is met een temperatuur van 35 graden - ook in de winter -, ideaal om in te zwemmen.
We hadden geluk. Het weer was ongelooflijk goed - in Reykjavík regende het, sommige haakten af daardoor -, wat de hele uitstap tot een van de mooiste van dit jaar maakte.

De onderste foto is speciaal voor Paula (links), een van de beste vriend(inn)en die ik hier gehad heb en die over welgeteld een uur de bus naar de luchthaven neemt en naar Duitsland terugvliegt. Op de andere foto staat ze ook - de rivier daar is precies niet zo warm :).

Westfjorden

2007-06-25T21:52:00.000+02:00

De westfjorden zijn het aanhangseltje in het noordwesten van IJsland. Zelfs IJslanders noemen het gebied desolaat en verlaten; er wonen hooguit 10.000 mensen. Het landschap is magnifiek. Vanop de kusten kan men met bij goed weer de gletsjers van Groenland zien. En in de middernachtzon is het allemaal nog cooler :).

Glymur

2007-06-25T21:45:00.000+02:00

Een paar foto's van een tochtje naar Glymur, enkele weken geleden. Glymur is de hoogste waterval van IJsland (ruwweg 200 meter hoog). De kloof op de foto's is een van de spectaculairste zichten op IJsland en gigantisch diep (150 meter?); de foto doet haar zeker onrecht aan.

Onzen hardste werker - karlmaðurinn okkar sem vinnur meista

2007-05-19T15:37:00.000+02:00

Oskar is onzen hardste werker hier in het Guesthouse. Steeds met zweetpareltjes op zijn voorhoofd aan het telefoneren, steeds bezig met service voor de klanten, steeds bezig zijn cd te verkopen (240 euro, reductie van 238 euro voor de vrienden). Natuurlijk is het een schande dat de top van het leger des heils deze enorme permanente krachttoer nooit echt lijkt op te merken, en daarom vroeg hij me, vol zelftwijfel, om discreet en als het ware spontaan zijn daden hier te verheerlijken, zodat de hele wereld het zou weten, hoe goed hij wel niet werkt. Wat ik bij deze dan ook graag gedaan heb.

Það er enginn hjá okkur sem vinnur eins og Oskar. Einn og hver geta séð það á þessum myndum, af því að hann er alltaf í sima, alltaf á piano (hann er að seljast geisladisk), alltaf að gera eitthvað - Nó til að verða öfundsjúkur um hann :).

Noorse nationale feestdag (17 mei) - in IJsland gevierd

2007-05-19T15:25:00.000+02:00

Noren zijn nogal fier op hun land (en nog niet eens onterecht). De nationale feestdag werd door de Noren in mijn project (ook mijn gastouders) vrij fanatiek gevierd met vlaggen, liedjes zingen, koffie, nationalistische opstootjes, verhalen over heldendaden uit het (in de verbeelding) grote verleden en dergelijke meer. De IJslanders keken met gefronste wenkbrauwen toe en negeerden het geterg straal.

Öræfasveit

2007-05-19T15:14:00.000+02:00

Öræfasveit is ongetwijfeld een van de coolere plaatsen op IJsland. Het is een meer in het zuidoosten van IJsland tussen Öræfajökull en Ingólfshöfði. Wat de plek zo bizar maakt is dat het water overal slechts enkele centimeters diep is, zodat bezoekers - letterlijk - "walk on water".

Bezoek uit België

2007-04-09T00:02:00.001+02:00

Van 23 maart tot 1 april grote groep op bezoek gekregen uit België van, in alfabetische volgorde, De Christophe, De Jeroen, De Michael, De Stijn en Sieska. We hebben de ringweg rond IJsland gedaan en een aantal knappe plekjes bezocht, zoals de foto's suggeren ;). Was zeker een van de beste weken hier in IJsland :).

Snæfellsness

2007-03-05T17:34:00.000+01:00

op een klein weggeske met de jeep ;)

zeehonden op het strand!

Met Visa betalen gaat overal - zelfs in verlaten farms in de middle of nowhere.

een typische IJslandse kerk

een stenen viking

een meteorietkrater

Snæfellsjökull - een eenzame gletsjer waar volgens New Agers en omwonenden UFO's landen. De reizigers van Jules Vernes "reis naar het middelpunt der aarde" vertrokken in de vulkaan onder deze gletsjer.

Kirkjufell - de kerkberg. Een van de vreemdste bergen van IJsland.

Verkleedpartijtje tijdens het kamp: Inspector Wouters and his boss.

Men in Black :)

Diego en Christina op het hoogste puntje van de lokale heuvel

Victory!

2007-02-26T22:48:00.000+01:00

Ik wil het al maanden doen, maar nu moet ik toch eens tijd wijden om te schrijven over Viktor.
Victor is een Oekraïener en werkzaam in het beruchte Guesthouse waar ik ook een jobke heb.

Achtergrondfichke: drie keer getrouwd, drie keer gescheiden, voormalig sergeant in het Russische leger, ex-drilofficier, korte haren, 55 jaar oud. Zegt genoeg? Leest u vooral verder.

Hoewel Viktor al vier jaar in IJsland verblijft, spreek ik intussen al tien keer zo goed IJslands als hij en is hij blijven steken in het twintigwoordjes-stadium. Conversaties met hem eindigen onvermijdelijk na drie zinnen, omdat Viktor nu eenmaal nooit begrijpt wat je zegt. Als je IJslands spreekt, vraagt-ie je om Engels te spreken, en als je Engels spreekt vraagt-ie naar je Oekraïens of Russisch. Wat ik, gegeven mijn achtergrond, filologisch bepaald interessant, doch praxis-georiënteerd vrij onmogelijk vind. Ook zijn argument dat wij jonge mensen toch beter zijn in talen leren en "dus" maar Russisch moeten leren om met hem te kunnen praten, vind ik louche.
Vorige week was ik ziek. Griep. Iedere normale ziel weet dat ge dan vooral in uw bed behoort uit te zieken en uit te rusten. Glaasje water met poedermedicijntje op het nachtkastje, een halflege fles Spa ernaast, zweetdruppeltjes op het voorhoofd, thermometer in uw bakkes (of in uw gat, al naargelang uw eergevoel) oogjes toe en maar lekker fijn ijlen - zo hoort dat. Niet zo Viktor, want onze gewezen drilsergeant van het Russische leger houdt er heel andere praktijken op na. Zo raadde Viktor me aan om vooral veel Vodka te drinken en slechts pure knoflook te eten, kwestie van met deze twee natuurelementen het lichaam grondig te zuiveren. Juist ja - leest u de vorige zin vooral opnieuw, om u te realiseren hoe Viktor zijn kinderen zou behandelen.

Ik kon het me al levendig voorstellen. Mijn gastmoeder - aartsvijand van alles dat zelfs maar naar likeurpralines zweemt - in de plaatselijke alcoholwinkel (in IJsland is alcohol alleen te koop in speciale, aartsdure staatswinkels) aanschuivend met vier flessen wodka. Ik, ijlend en zwetend in mijn bed, twee thermometers in mijn naar knoflook stinkende bakkes, een halflege fles wodka op het nachtkastje, een lege op de grond. Jaja ... wil Viktor toch eens vragen hoe dat er eigenlijk aan toe gaat op de ziekteboeg van het Russische leger, en tegen wat Wodka nog allemaal helpt.

De drie Russisch-Oekraïense meiskes hier - Olga (26), Maryana (18) en Elya (25?) - hebben zo hun eigen mening over Viktor. Naart schijnt heeft hij eens gezegd dat hij een vrouw nodig heeft (vierde keer, goede keer zou-ie gezegd hebben) en maakt hij al drie jaar constant opmerkingen over hun achterwerken. Erin knijpen is niet altijd aan de orde van de dag - Olga en Elya zijn immers getrouwd en hebben naart schijnt beide een man van 2m 30 en met handen, die zó groot zijn dat ze je wel in één keer kunnen fijnknijpen (althans, dat denkt Viktor), maar hij is wel altijd verdacht vaak bij hen op bezoek in het washok. Aangezien Viktor bovendien masseur van beroep is, probeert-ie altijd zijn kunsten uit te oefenen bij hen.

Við eigum bíl!

2007-02-16T19:45:00.000+01:00

We hebben een auto!
Diego en ik zijn em gisteren gaan betalen :). Tis te hopen dat deze kameraad het de volgende zes maanden met ons gaat volhouden ... Vanaf nu kunnen we eindelijk de iets zwaardere wegen oprijden ;).

vestmannaeyja (westmaneilanden)

2007-02-09T22:44:00.000+01:00

Laatste blik op de westmaneilanden - bij zonsondergang.

Diego, Rike, Alessandro en Eneritz.

Gezichtbedrog. Foto vanuit een kleine grot genomen, 100 meter hoog. Op de achtergrond eerst het zwarte zandstrand en dan de (woelige!) Atlantische Oceaan.

Dit deel van het eiland is welgeteld 44 jaar oud. Ontstaan bij de uitbarsting van 1963.

Op de top van de vulkaan Eldfjall. De schaduw reikt tot in het stadje - wat een symboliek.

Nog een vulkaan. Deze is voor het laatst uitgebarsten in 1973 (het linkerachterdeel van de berg is daarbij weggeblazen). Het eiland werd daarop 20 procent groter. Op de achtergrond het IJslandse vasteland.

Nu van beneden: een vulkaan precies zoals ge het u voorstelt. De Eldfjall ("Vuurberg"), een dikke 200 meter hoog. De vorige foto is op de top van de Eldfjall genomen.

Heel deze eilandengroep is door vulkaanuitbarstingen ontstaan.

Spektakel. Golven van minstens vijf meter hoog die op de rotskust inbeuken.

Een IJslands huis van vroeger. Gemaakt uit steen en met een dak van gras.

Mr. Michelin? Nee. Een loeiharde wind die de jas van Eneritz (20, Baskenland) qua volume verdubbelt.

Op de vulkaan. Op sommige plekken lag er geen sneeuw meer, omdat de bodem daar rond de dertig-veertig graden warm is. Echt cool: met een warm gat in een sneeuwlandschap zitten.

-5, een loeiharde wind en sneeuw die door haar snelheid je door je kleren heen pijn doet als ze je raakt. Welkom op de westmaneilanden.

een houten kerkje, best te vergelijken met de Noorse stavkyrke :).

"Ich will mit einem Boot von Island wieder nach hause fahren". Zo sprak Nathalie haar hartewens uit. Een grote boot moest het worden, wist ze zelfs te vertellen, liefst zo'n containerschip. Helemaal van Ijsland naar Duitsland wou en zou ze gaan.
Dat was een week vóór ons bezoek aan de westmaneilanden. Andere anekdote, nu slechts een uur voor we zouden inschepen: Kimmie rent als een gek mannetje opgewonden rond in de haven van Þórshöfn, zwaaiend met een doosje maagtabletten. Tegen reisziekte, luchtziekte en zeeziekte. Zelf heeft hij al braaf een pilletje genomen en nu biedt hij zijn zes reismakkers er olijk ook eentje aan. Iedereen slaagt het aanbod af, sommigen zelfs lachend. Haha, wordt er gegrijnsd, dat hebben we toch niet nodig. En lachend stapte iedereen op de boot. Het kan niet stuk.
Al spoedig blijkt dat een vergissing te zijn. Zelfs bij slecht weer kan je vanop de westmaneilanden een groot stuk van de IJslandse kust zien liggen. De afstand kan niet meer dan 20 kilometer zijn. Maar jammer genoeg is de meest nabijgelegen haven een heel stuk verder aan de kust, zodat elk schip minstens drie uur moet varen voor het in de haven van de westmaneilanden voor anker kan gaan. Nu is dat stuk zee, voor de zuidwestkust van IJsland, bijzonder woelig. Bij mooi weer zijn de golven zo'n twee meter hoog. Maar die avond, toen zeven vermetele Volunteers instapten, was er een zware storm op zee. Er stond een loeiharde wind en de golven waren - volgens de kapitein door de microfoon - acht meter hoog. De gevolgen lieten zich raden. We waren de haven nog niet uit of het schip - dat echt wel groot was - begon al van links naar rechts te golven en op en neer te gaan. Haha, leuk, riepen de zeven domme volunteers in koor, nog niet beseffend wat hen boven het hoofd hing. En ze hingen een beetje de onnozele uit en vonden het fijn.
Tien minuten later was het al lang zo fijn niet meer. De ene na de andere voelden ze zich misselijk. En een na een probeerde iedereen het toilet te bereiken. Wat volgde was drie uur pure miserie: het schip golfde op en neer, onophoudelijk, in een moordende snelheid. Op en neer. En op en neer. En op en neer. En op en neer. En op en neer. Uw dappere Vlaming lag al snel op de grond te bekommen - liggend is je maag beter bestand -, vijf andere vrijwilligers lagen hun maag uit hun lichaam te kotsen in een gortig stinkend toilet. En de zevende vrijwilliger? Wel, dat was de dappere Paula, die -tot onze grote verbazing - niets voelde en gewoon wat zat te lezen. Soms waagde ik het een blik naar buiten te werpen, en wat ik daar zag was gewoon verbazingwekkend. In het spookachtige licht van de maan kon ik werkelijk gigantische golven op het schip zien afrollen en breken. Drie uur lang dachten we dat we stierven. Het deed zo'n pijn, de hele tijd op en neer te gaan, je maag overhoop te voelen gaan en het onafwendbare kjotsgevoel. En dan was ik nog een van de gelukkigen die al zijn eten binnenhield...

Akureyri II

2007-01-23T16:56:00.000+01:00

Wind en sneeuw: geen goede combinatie. De sneeuw wordt omhooggeblazen en vormt in enkele uren tijd een ijskoude sneeuwstorm.

Diego in zijn útigalli. Met zo'n ding heb je het NOOIT koud, zelfs niet bij -20 en stormwind.

Jacob (Duitsland, 20), Alessandro (24, Italië) en Jitka (Tsjechië, 24) met een IJslands paard.

IJslandse paarden in ijskoud weer. Volgens mijn inlichtingen kunt ge de windrichting afleiden aan de positie van het paard. Ze draaien altijd met hun gat naar de wind toe.

Eentje uit de oude doos. Een nitwit die bij Jökulsárlon door een brok ijs van ruwweg 10.000 jaar oud kijkt.

Dalvík. Een haven aan de noordkust van IJsland.

Ira en Brook (spreek uit "broek" :)) oefenen een beetje.

Twaalf uur smiddags. Veel hoger komt de zon hier niet.

IJspegels en een blauwe hemel. En Akureyri, de tweede grootste stad van IJsland (minder dan 20.000 inwoners).

Nog eens Ira, ikke, de bal en Brook.

Een energiecentrale bij een vulkanisch gebied. Sneeuw smelt hier, de grond is permanent 35 graden. Er zijn hier oventjes in de grond, waar je vlees kan braden en eieren koken.

Krafla. Zonder twijfel een van de coolste plaatsen ter wereld. Hier bubbelt de modder door de aardwarmte en komt er her en der zwavelachtige rook uit de grond.

Diego en Brook door rook bevangen.

twee rookbergjes.

Midden in de wildernis. Een grot vlakbij een vulkaan. Beneden is een klein meertje met water dat zo'n 60 graden warm is. Te warm om te zwemmen, maar wel perfect voor mijn bevroren voeten ...

Brook houdt een preek.

Raha in het penismuseum. Naast een ... walvispenis.

Raha in Dimmuborgir. Een van mijn allerschoonste foto's, denk ik.

Dimmuborgir in de sneeuw. Totaal cool :).

Er is een muziekband (dimmuborgir) naar deze plaats genoemd. En vrij terecht, de muziek weerspiegelt de sfeer van de plek perfect.

Johny en Marina op de sneeuwscooter.

Kung-fu fighting. Alessandro en Diego.

Kim en de sneeuwstorm

Diepzinnige theologische discussie met Alessandro. Op de achtergrond de half toegevroren Góðafoss ("waterval der goden")

Het Guesthouse van de Salvation Army. Op deze foto lijkt het meer in een Zuid-Italiaans dan in een IJslands stadje te liggen.

Kerstmis In IJsland

2006-12-25T19:43:00.000+01:00

Noorderlicht. Nog eens :).

Rond Kerstmis beleeft het leger des heils zijn hoogdagen. Ze organiseren een feestmaal waarop iedereen die wil mag komen. Iedereen mag gratis eten - soep, gebraden lam en hangikjöt, een speciaal dessert. Het is een manier om de armeren en daklozen ook een geslaagd kerstfeest te bieden.
Verder krijgen daklozen en kansarme families geschenken en cadeautjes van het leger des heils, vaak zijn het kortingsbonnen voor supermarkten. Waar hier in IJsland overigens geen bier of alcohol te koop is, een niet onbelangrijk detail als je weet dat kansarmen en daklozen vaak alcoholverslaafd zijn.

Een witte kerst - voor de eerste keer in mijn leven.

Annemarie, mijn gastmoeder, wordt bedolven onder de pakjes.

21 december - de kortste dag van het jaar in foto's

2006-12-25T19:06:00.000+01:00

21 december is de kortste dag van het jaar. Hier in IJsland is dat nog duidelijker dan in België. Daarom een speciale fotospecial: om het uur een foto van de straat waarin ik werk, om u een idee te geven van hoeveel licht we hier in Reykjavík hebben.

9.40: ik kom, tien minuten te laat, op mijn werk aan.

10.40: tegen kwart voor elf begint het zo stilaan te schemeren

11.30 Stom toeval: een sneeuwbui

12.30 Half één - ik dien het eten op. Harold en Annemarie komen net aan om zich lekker vol te proppen.

13.30 De zon is zo'n beetje op haar hoogste punt.

14.30 En terug een minisneeuwbui.

15.20 Het begint alweer zwaar te schemeren

16.15 Kwart na vier - het is terug pikdonker

Gisli's woede

2006-12-17T22:59:00.000+01:00

Moet je deze horen: ik werk en heb dorst, heb zin in thee en neem daarom een tas. Ik loop naar de warmwaterkan en schenk mezelf water in. Maar. Een straal water vol vieze zwarte vlokjes springt mijn tas in. Ik ben verbaasd, besluit dan de waterkan eens na te kijken en neem ze mee naar de keuken om de waterkan proper te maken en de oorzaak van het onheil te zoeken.
Plots hoor ik een IJslandse vloek. En nog een. En nog een. Gehijg en zwaar geadem. Met bonzende voetstappen komt iemand kwaad de keuken in gebriest. Een rood hoofd met grijze haren verschijnt. Gisli. Vuurrode ogen zien de waterkan in de keuken. Luide IJslandse vloeken worden mij toegeslingerd en Gisli springt naar de waterkan. Hij grijpt haar vast en stormt briesend terug naar buiten.
He, wacht even, roep ik. In het IJslands, natuurlijk, want Gisli spreekt geen Engels of Antwerps. "Biddu Gisli, vatnið er skítugt!". Wacht nou effe. Het water is vuil.
"NEEEEEEEEEEEEEEEEEIIIIIII" krijg ik toegebulderd (denk het rode hoofd en de bij het brullen gebruikelijke voorovergebogen houding en de tot vuisten gebalde handen er even bij). "Vatnið er fyrir gestir OG ÞÚ VERÐUR AÐ GERA EKKI NEEEEEEEEEEEEEEEEITT!!!". Nou nou. Vervolgens een paar woorden waarvan ik vermoed dat het vloeken ende schimpwoorden zijn. Aardige knaap, die Gisli, denk je dan.
Eén minuut later. Gisli komt bedrommeld de keuken binnen en steekt schuchter een handje uit, de waterkan in de anderehand. Mompelt iets over vuil water en dat het toch wel straf is, dat er zwarte vlokjes inzitten. Allez zeg, dat had hij eigenlijk niet verwacht. Een hele reeks schouderklopjes maken me duidelijk dat Gisli niet meer boos is en graag wil verbroederen.

Alcohol is precies niet altijd even gunstig voor je humeur.
En zo verliep dan mijn eerste conflict hier in IJsland :-D.

2006-12-14T23:22:00.000+01:00

"En Kim, þú litur svo fallegur út!"
Wá (wauw). Als begroeting kan dat wel tellen. Wat zie je er mooi uit, Kimmie. Krijg dat naar je kop geslingerd als je na een week België terug aankomt in IJsland.

Het sloeg natuurlijk op mijn haardos. Iedereen had het direct gezien. Met een kortgeschoren kopje kwam ik na het bezoek aan België terug aan in Reykjavík voor episode twee van het Grote Avontuur. Voor de gelegenheid staken er zelfs een paar roze lintjes in de schaarse korte haren die nog op mijn hoofd stonden, en ik zag er dan ook weerzinwekkend cool uit.
Maar er was ook een keerzijde. Want korte haren heb je niet ongestraft tijdens de winter in de noordelijkste hoofdstad ter wereld. Integendeel. Al na vijf minuten was mijn fameuze en wereldvermaarde brein (in de pers vaak omschreven als "het brein van het noorden", maar dit even geheel terzijde) onderkoeld. En ik ondervond wat menig vrouw elke dag ondervindt: mooi zijn doet pijn. Mijn oren waren ijsklompjes, ijspegels over mijn gezicht. Al snel zag ik er helemaal niet meer zo mooi, maar wel tamelijk blauw-wit uit.

De Koen, feestvarken van dienst. De Michael is precies een beetje zat ;).

In het vliegtuig

De Alþingi - het Parlement van IJsland. Even groot als het gemeentehuis van Stabroek :).

Diego met zo een alienpak. In die kleren zweet ge als het -20 is. Heb het zelf geprobeerd, het is echt zalig.

Fijn zonnig warm weertje. Op het meer van Reykjavik centrum.

Diego en Ira. In mijn kelder :).

Noemi, Maria, Ragna, Ragnhílða en Diego in Hafnafjörður.

Het is cool om terug in Ijsland te zijn. Elke avond doe ik wel iets met Diego, zeker en vast mijn beste vriend hier. Soms gaan we zwemmen, soms ijsschaatsen, of we koken of doen iets anders. Verder doe ik ook vaak iets met Alessandro (24, Italië), Nathalie (20, Duitsland), Ira (20, Duitsland) en Noemi (25, italië). Het is alleen heel jammer dat die allemaal in maart al naar huis gaan - over een kleine drie maanden -, maar Diego ga ik wel zeker hard missen.

Na drie maanden ben ik hier echt al een geziene figuur. Althans, die indruk krijg ik zo langzamerhand. Oordeel zelf: ik ben al twee keer op tv verschenen als figurant ergens op de achtergrond, een keer op de radio te horen geweest, heb twee keer met mijn naam en foto in de krant gestaan, was nog eens drie keer in de Herópið te bezichtigen, het tijdschrift van het leger des Heils in IJsland, en als kers op de slagroomtaart ben ik ook te zien als figurant in een IJslands muziekclipje. Hieronder een foto van het interview met Diego, na dat met mij :-).

Diego, Maria en ik zijn op straat aangevallen door een of andere gekke Amerikaanse, die ons per se een sneeuwbalgevecht wilde aandoen. Van het een kwam het ander en uiteindelijk nodigde ze ons uit voor een carnavalsfeestje bij haar thuis. Het was totaal geschift. Bewonder haar op de achtergrond. Op de voorgrond een of andere lullige sjeik.

Juist ja - My dearest friend Diego :)

Nórðurljós - Noorderlicht!

2006-11-15T12:59:00.000+01:00

Na eindeloos gepruts is het dan toch eindelijk gelukt: foto's van het noorderlicht! De foto's zijn nog een beetje donker, maar dat komt omdat het niet extreem fel was en omdat ik nog altijd niet de optimale instellingen gevonden heb. Best bekijken met een donkere achtergrond (= het licht uit) en op groot scherm (klikken op de foto om te vergroten).

Het oranje zijn de lichtjes van de stad.

Zuid-westkust van IJsland. Bizarre taferelen door de witte sneeuw die her en der op de zwarte stenen ligt. Let op de donkere hemel: de foto's zijn genomen rond half vier 's middags.

Ira (Duitsland, 20)

De auto's waarmee we gekomen zijn.

In het midden is heel vaag een rotseilandje zichtbaar: Eldey. Het eilandje is een belangrijke broedplaats voor vogels. Het is daar dat ze in de negentiende eeuw - 3 juni 1844 om precies te zijn- de laatste reuzenalk hebben doodgeknuppeld. Voor meer informatie en foto's van een reuzenalk: zie http://www.natuurinformatie.nl/nnm.dossiers/natuurdatabase.nl/i001326.html

Walvis op het menu

2006-11-13T17:56:00.000+01:00

Jæja, de voorbije dagen waren bijzonder. Ik heb in Hafnafjördur ('fjord van de haven') een reusachtige dode walvis gezien die een paar uur ervoor gevangen was en in de haven in stukjes gesneden werd (één van de negen of tien die dit jaar gevangen zijn). Ze doen dat in stukjes hakken overigens niet met een bijl (zoals ik het mij voorstelde), maar met een bijzonder grote eenmanszaag. Enfin, eigenlijk doet dat detail niet ter zake, maar ik wilde het toch even meedelen. Geniet van de foto's, ze zijn uniek - er waren nauwelijks mensen die het gezien hebben en de laatste walvis van die omvang is 20 jaar geleden gevangen.

Ik heb het al gezegd: walvisvangst is in België en heel Europa zoiets als een heilige koe, waaraan je niet mag raken. Greenpeace heeft het er ingeramd: aan de walvis mag je niet raken. Je mag in België drugs roken of een vrouw verkrachten zolang ze maar klaarkomt of zelfs in een vlaag van waanzin een moord begaan, maar walvissen vangen, o wee, da's het verkeerde pad. Doodzonde! Dood aan de walvisvangers! Icelanders are evil! Walvis heilig!
20 jaar geleden zat daar zeker veel waarheid in. Maar langzamerhand is het argument een beetje achterhaald aan het worden - de IJslanders en de Noren hebben eigenlijk wel een beetje gelijk. Want na ze 20 jaar met rust te hebben gelaten kan het weinig kwaad om 10 of 11 walvissen te vangen, zeker als de zee er vol van zit. De walvispopulatie is intussen zo aangegroeid, dat de vissers hier minder beginnen te vangen omdat de walvissen zoveel vis verslinden; het biologisch evenwicht begint verstoord te raken. Ironisch is ook, dat aan een walvis evenveel vlees zit als aan 5 miljoen garnalen. De echte dierenvriend eet dus eigenlijk zelfs beter walvis dan garnalen, wil hij geen massamoord op zijn geweten hebben.

In Kolaporta, de markt in de haven van Reykjavík, hebben Diego, Alessandro, Nathalie, Jitka en ik daarom maar meteen de daad bij het woord gevoegd en anderhalve kilo walvissenvlees ingeslagen (prijs: 1.500 kronen, zo'n 20 euro) en die klaargemaakt. Een middelvinger naar de hele internationale gemeenschap uitsteken, das pas durven. Wat voelde ik me anarchistisch en stoer!

Maar walvis eten is geen sinecure, want het vlees is giftig en 'tastes like shit' als je het gewoon in de pan bakt. Hoe moet het dan wel? 1. Snijd het vlees in dunne schijfjes; 2. leg de stukken de hele nacht in melk; 3. leg het vlees in eieren; 4. strooi broodkruimels over het vlees; 5. bakken met veel peper en zout.
Als je alles opdient met een pepersausje en aardappelen in roomsaus uit de oven is het best lekker. Het vlees is rood en smaakt als een goede paardenbiefstuk. De gerookte (bruine) variant vond ik iets minder goed omdat hij vrij zout was, al was ook dat nog altijd lekker.

Voor wie het van dichtbij wil bekijken: walvissteak!

De meester aan het werk.

eerste sneeuw!

2006-11-08T11:57:00.000+01:00

In steden is het altijd warmer dan op het platteland. Niet dat ik dat ooit ergens gelezen heb, maar je kan het gewoon zien (en voelen) als je 's winters met de fiets naar Antwerpen fietst. Hier in IJsland is het nog veel duidelijker. Heel het land had al sneeuw gezien, weken geleden al - maar pas vandaag, 8 november, is het centrum van Reykjavík (waar ik woon) aan de beurt.
Overigens, even een misverstand (een misverstand is een hele slimme juffrouw, haha) rechtzetten: sneeuw blijft in Reykjavík nooit langer dan enkele dagen liggen, omdat de temperatuur hier in de hoofstad altijd rond het vriespunt schommelt en bijna nooit onder de min vijf gaat.

Hieronder: de eerste sneeuw in Reykjavík! Als ge goed ziet, kunt ge een Russische vlag zien: dat is van de Russische ambassade, vlak tegenover mijn huis. Aan de andere kant ligt de Chinese ambassade.

Eisland über alles

2006-11-05T01:10:00.000+01:00

Ik begin van IJsland te houden: van de natuur die speciaal is, van de lucht die hier nog zuiver is, van het water dat lekker smaakt, van de Smjörvi, van de rust waarmee een betoging hier verloopt, van de uitbundigheid waarmee IJslanders in het weekend plots allemaal beginnen te feesten, van het praktisch totale gebrek aan criminaliteit, van de taal, van de vrijwilligers hier, van de vriendelijkheid.

Nog eens foto's

2006-11-04T20:36:00.001+01:00

Kwestie van de IJslandse schapen hun rust te gunnen.

Een reclamefoto voor 7 Up. Deze gaat me schatrijk maken.

Een gletsjertong. En een mooi landschap.

Idem. Hier kunt ge bovendien ook nog een IJslandse weg zien. Op de kaart staat hij aangegeven als een vrij goede weg, maar met een normale auto kunt ge hier al niet echt vlot meer over rijden.

Een regenboog door opstuivend water bij de Skoðafoss.

Speciaal voor de Christophe: reclame voor Toyota.

Zoek de boom.

Een walvisskelet. Het kratje kan een idee geven van de omvang.

Transcendentie - bijna voor in een godsdienstboek.

Jökulsárlon. Ditmaal bij daglicht en blauwe hemel.

það kemur í ljós!

2006-11-01T15:57:00.000+01:00

Foto's uploaden lukt hier precies niet goed. Mi scusi, ik heb er nochtans een paar mooie.

Naar het schijnt kreunt België nog altijd onder dezelfde hittegolf die ergens begin september begonnen is. Gemiddeld 17,4 graden of zoiets deze maand, als ik me het cijfer uit de krant goed herinner? Tis in België precies ook niet meer wat het geweest is. IJsland daarentegen doet zijn naam zo stilaan serieus eer aan. De dagen worden hier razendsnel korter (elke dag gaan er vier minuten licht af) en zelfs 's middags staat de zon hier heel laag (ik heb meestal een schaduw van drie, vier meter). En last but not least: het vriest hier nu bijna elke nacht. Zelfs voor de IJslanders wordt het nu stilaan wat frisser, want ze durven al weleens een muts op te zetten. Stevig: bij mij begon die fase begin oktober al.

Kapitein Iglo (= mijn gastvader) deelde me enkele dagen geleden mee dat wat ik hier kook (ik ben in mijn project de kok, voor wie het nog niet moest weten) te duur is van ingrediënten. Dat deed hij nota bene bij het ontbijt, terwijl hij zichzelf rijkelijk bedeelde op zijn boterham met de tube kaviaarpuree. De opmerking klonk zo alsof ik een luxekok was die dagelijks als voorafje scampi's met een speciale selectie aan Franse wijnen klaarmaakte. Nee hoor: vorige week nog was broccoli te duur, en deze week spek (!). Tevens werd ik door mijn werkgevers aangemoedigd om vaker een gewone omelet te bereiden. Jaja, wat een carriére. Kimmie Wouters, universitair met de grootste onderscheiding, schrijver van enkele wetenschappelijke artikels, nu gediplomeerd omelettenbakker in de kelderkeuken van het IJslandse leger des Heils. Vanaf volgende week wordt er een budget opgesteld waarmee ik moet rondkomen en moet ik zowaar de toestemming krijgen om een bepaalde maaltijd te koken.

De Hekla, een vulkaan die zowat om de vijf jaar van katoen geeft. Voor de fans: het is intussen al zeven jaar geleden en u kent iemand die in de buurt van de Hekla woont.

Woede alom: IJsland vangt weer walvissen. Het parlement hier wordt overstelpt met dreigbrieven van groene jongens van over de hele wereld. Enigzins naïef. In de krant stond een foto van een vrachtwagen die elke dag alle brieven ongeopend naar het containerpark brengt. De gemiddelde IJslander begrijpt er eigenlijk niet veel van. Alsof het iets geeft dat ze nu jaarlijks dertig walvissen vangen, als er al twintig jaar geen meer gevangen werden en de oceaan hier zo bulkt van de walvissen dat je ze van op de kust kan zien. De IJslandse zeeën puilen uit van de vis, terwijl die van Europa-met-het-vingertje door de overbevissing op de rand van de dood staan.

Drie verhalen

2006-10-20T23:04:00.000+02:00

IJslanders zijn gek.
Stel je dit scenario voor: je zit in een auto met een paar IJslanders, de temperatuur gaat onder de nul graden en je stopt ergens in een tankstation in een plaatselijk godvergeten gat. Een normale wereldburger zou vlug bezine tanken en doorrijden, voor er ijsberen komen toegesneld of de diesel in de benzinetank verandert in een ijsklomp. Niet zo de IJslander. Moet je deze knaap zien, badend in het zweet.

En dan is er nog Aslaug. Vanmiddag zag ik een fles Whiskey in het Hjálprædisherinn staan, waar ik werk. De fles was groot en voor nog een goede driekwart gevuld. Nu moet je weten dat alcohol in het Hjálprædisherinn totaal verboden is. Het is zoiets als de pastoor die een intiem dineetje bij kaarslicht met een non heeft. De mannen van het leger des heils mogen geen alcohol drinken of roken en het hele hotel is dus alcoholvrij (voor mij geldt de regel niet, ik woon bij gastouders en mag drinken wat ik wil).
Maar goed, ik zag dus die fles staan, die naar IJslandse prijzen een klein fortuin waard was - minstens 100 euro, mijn halve maandloon - en ik ging naar de receptie en vroeg dan ook van wie die fles was en of ik ze mocht hebben. "Welke fles?" vroegen ze me. Ze hadden ze klaarblijkelijk niet opgemerkt. Dus haalde ik de fles uit de keuken. Hun gezichten waren goud waard. Iedereen keek verbijsterd en ontzet naar dit staaltje van ketterij. Alcohol was verboden, ja. Maar dit was niet een gewone Slechte Bierfles. Dit was nog erger. Dit was de Grote Boze Whiskey-fles, een graad erger nog. Niemad had ooit gedacht dat zo'n fles ooit het gebouw zou binnenraken en zelfs zonder dat zij het hadden gezien. Ja, wie deze fles in het Hjálprædisherinn had binnengebracht, moest wel goed gek geweest zijn. Ze hadden de schuldige zo op straat gezet, hadden ze het geweten wie het was.
Maar goed. Kimmie dacht zijn slag te slaan en zei met zijn breedste glimlach dat hij de fles wel wilde hebben - zij mochten toch niet drinken, dacht ik grijnzend van vreugde en verheugd over mijn sluwheid, dus konden ze ook niets met de fles doen. En ik nu eenmaal wel. Billijk en eerlijk zou het zijn. Aslaug dacht er anders over. Ze ritste de fles uit mijn handen, stapte naar de gootsteen en kapte alle whiskey in de gootsteen, iets mompelend in het Noors. Alcohol was slecht, verderfelijk, of zoiets. Ik moet zeggen dat ik hier nog nooit zo verbijsterd geweest ben als toen. Whiskey is niet echt het lekkerste dat er is en een alcoholieker ben ik ook niet, maar om een fles van meer dan 100 euro zomaar door de gootsteen te kappen moet je toch ook wel een vijs mankeren.

En dan was er nog de bedelaarster. Moet je weten, dat wij bij het Leger des Heils zowaar gratis eten uitdelen. Boffen de daklozen hier maar eventjes, want het is best goed voedsel: vlees en groenten en brood, en allemaal vers. Als je dat weet en je ziet drie straten verder een bedelaarster met ongewassen haar en twee plastiek zakken in de vuilnisbakken naar eten zoeken, dan denk je: hé, laat ik die arme vrouw toch even zeggen dat ze twee straten verder gratis en voor niets elke dag goed voedsel kan krijgen. Dan is mijn goede daad voor vandaag weeral gesteld en moet ik geen oud vrouwtje helpen oversteken. Even zag ik haar en mij in mijn verbeelding aan een tafeltje zitten, een half jaar later, als boezemvrienden. Ik die haar gered had en zij die dankzij mijn welwillende hulp nu een job had op het ministerie.
Dus stap ik op die vrouw af en start met de geniale oneliner: "Talar þú ensku?" - "Klapte gij Engels, madam?". Het hoofdje, ijverig in de vuilbak rondkijkend, was plots onbeweeglijk. Toen draaide het zich om. Twee ogen keken me totaal verbijsterd aan. Nee, las ik in de ogen, jij stomme toerist, natuurlijk spreek ik geen Engels. Zie je dat dan niet, ik ben dakloos, als ik Engels kon, had ik toch zeker een job op het ministerie en zat ik toch niet hier in de vuilnisbakken naar eten te zoeken. En ze draaide zich om en liep weg. Toen ik op die sublieme manier haar vertrouwen gewonnen had, liep ik achter haar aan en begon ik - onderwijl wanhopig met mijn armen zwaaiend en mijn intussen beruchte brede glimlach opzettend - in mijn beste IJslands uit te leggen dat er twee straten verder gratis eten was en dat ze er gewoon naar toe moest gaan. Dat ze wel een beetje moest meewerken als ik eens een goede daad wilde stellen. Dat het eten goed was en dat ik het mee gemaakt had. Dat we Smjörvi hadden, je weet wel mevrouw, de keigoede boter die God op de zevende dag geschapen had. Met elke zin die ik zei, keek de vrouw sceptischer. Ze moet hebben gedacht dat ik haar met een goedkope truuk naar een afgelegen straatje wilde lokken, haar verkrachten en vermoorden en vervolgens met haar twee plastieken zakken vol vuilnisbaketen aan de haal wilde gaan, want ze deinsde naar achteren en keek me met ogen groot als schotelbordjes. "Blijf van mijn twee zakken af", stond er nu in de ogen te lezen. Uiteindelijk begon ze te roepen en liep zo snel ze kon weg, ondertussen luid om hulp roepend. Dat was te veel voor mij. Ik kreeg de slappe lach. Het was toch gewoon een totaal hilarische situatie. Want hoe kan je nu nee zeggen tegen Smjörvi?

Akureyri, Dalvík en Mývatn

2006-10-15T22:16:00.000+02:00

De bevolking van IJsland is een grote familie. Neem twee modale IJslanders en vergelijk hun stamboom - na gemiddeld zeven generaties zal je bij dezelfde voorouders terugkomen. Je kan dat op verschillende manieren merken. Eerst en vooral zie je het aan hunne kop - IJslanders zien er vaak vrij gelijkaardig uit, omdat ze nu eenmaal afstammen van diezelfde ene bisschop die zijn job niet goed deed. Nog een chance dat hij niet spuuglelijk was.
Je ziet het tweedens ook aan het hoge aantal psychologische gestoorden. Inteelt is hier een serieus probleem. Misschien dat ik dat gegeven nog wel het beste illustreer met het citaat van een IJslandse die tot een EVS'er sprak: "Friend, search an Icelandic girlfriend! We have to refresh our gene pool!". Juist ja. Sommige IJslanders vertellen mij dat niet de inteelt, maar het koude weer en de wind op de hersenen van mensen inwerkt en dat er daarom zoveel gestoorden in IJsland zijn.
Je ziet ook dat de bevolking klein is als je lift. (Niet dat de mensen je hier altijd meenemen als je hier lift, maar er zijn er toch wel wat, zodat je met vrij grote zekerheid wel geraakt waar je wil zijn. Tenminste als je lift op een baan waar er auto's rijden, wat in een dun bevolkt land niet altijd vanzelfsprekend is.) IJsland is een van die weinige landen ter wereld waar je veilig kan liften, en waar, als je dat doet, de bestuurder van de wagen je vaak zegt: "hoor je die vrouw hier op de radio zingen? Dat is mijn nicht." Of: "Die politieker die je daar hoort, da's een vriend van mijn nonkel." Twee van de acht IJslanders met wie ik ben meegereden, vertelden me dat ze al met de president of de eerste minister gesproken hebben of met hem op de foto staan. IJslanders maken er ietwat overdreven zelfs grappen over dat hier zo weinig mensen wonen - volgens hen is het in IJsland onmogelijk om een triootje te doen waarbij geen van de aanwezigen elkaar niet kent.

Dit weekend in Akureyri geweest, de hoofdstad van het noorden, 500 kilometer en vijf auto's liften verwijderd van Reykjavík. Hier nog wat fotootjes.

Speciaal voor ons moeder: Ijslandse bloemekes. Zeg nu nog eens dat ik geen voorbeeldige zoon ben.

Enkele EVS-vrijwilligers: links Diego, Noemi (Italië, 24), Christina (Duitsland, 19) en Paula (Duitsland, 19). Allemaal heel toffe mensen, waarmee ik dit weekend heb doorgebracht.

Op de terugweg naar Reykjavík op een hoogvlakte (400 meter): een kleine sneeuwstorm (15 oktober).

IJslandse service. Een computer langs de weg, in regen en wind, voor publiek gebruik.

Dalvík. Een klein kuststadje aan de Eyjafjörður in het noorden van IJsland. Te herinneren voor zijn haventje en de doordringende stank van vers zeewier.

Nog eens de bergen, maar dan zonder Diego. In de 19de eeuw dreven hier vaak ijsbergen van Groenland de fjord binnen. Soms zaten daar zelfs nog uitgehongerde ijsberen op, die hier afstapten en boel zochten met de Dalvíkers.

De Gúðafoss, de waterval van de goden.

En nog twee keer.

Langs Mývatn, het Muggenmeer. Een plek die niet goed op foto's te vatten is, en misschien nog wel het beste met Tolkiens Mordor te vergelijken valt. Hier kom ik ooit nog eens terug, als de hemel er dreigend grijs uitziet of ('s avonds) bloedrood.

Herfst in IJsland.

Rike, 19, Duitsland, bij Mývatn.

Richting Jökulsárlon

2006-10-04T17:01:00.000+02:00

een supercoole rotsformatie, die Diego en ik ontdekten toen we een paar uur langs een heel moeilijk en gevaarlijk paadje geklauterd hadden, ergens in de middle of nowhere. Ik denk niet dat er meer dan honderd mensen zijn die dit ooit bezocht hebben.

ergens onderweg. We besloten naar een gletsjertong te rijden, die we in de verte zagen.

Robert, luttele seconden voor hij in de afgrond verdween ;).

Op de foto komt het niet zo over, maar dit is veruit het coolste dat ik ooit gezien heb: Jökulsárlón, een meer met ijsblokken van de vatnajökull, de grootste gletsjer van IJsland. Jammer genoeg schemerde het al toen we aankwamen bij het meer, en de foto's zijn dan ook iets minder spectaculair. Op de voorgrond Diego.

Persoonlijk vind ik dit misschien wel een van mijn coolste foto's :)

Ikke, bij een waterval.

Vík, een stadje met een strand met zwart zand en een vreemd soort golven. Eigenlijk was bijna alles vreemd op die plaats.

Jitka van tsjechië op het strand van Vík.

Op het kerkhof van Reykjavík

2006-09-27T11:32:00.000+02:00

Op het einde van mijn straat, nog geen 200 meter ver, ligt een kerkhof. Mooi, maar ook bijzonder, want het kerkhof heeft volop iets dat in IJsland heel zeldzaam is: bomen.

Smjörvi

2006-09-21T00:11:00.000+02:00

Belgische boter smaakt naar kakkepis. Althans, die gedachte schoot door mijn hoofd toen ik voor het eerst Smjörvi proefde.

Nadat God op de zevende dag hemel en aarde en licht en duisternis en de mens geschapen had, rustte Hij niet. Dat is een grote fout die in de Bijbel staat. Nee. Op de zevende dag schiep God Smjörvi.

Smjörvi is hemels. Je kan het eten op brood zonder dat je nog iets extra als beleg wilt. En dat doe ik dan ook elke dag. In twee weken tijd ben ik volkomen Smjörvi-verslaafd geworden :). Ja, inderdaad. Soms zit ik effectief in het park, met drie pakjes smjörvi en een koffielepel, de pakjes leeg te lepelen.

Golden Circle

2006-09-20T01:00:00.000+02:00

"The Golden Circle is the greatest experience one can possibly have in Iceland, and probably even in the entire world!"
Het was die zin die mijn aandacht trok en me deed besluiten, de gouden cirkel te bezoeken. Misschien kwam dat door de inhoud, maar misschien ook doordat de zin in lettertype 28 en het vetjes gedrukt was.
Op de pagina naast de genoemde illustere zin stond reclame voor een of andere louche busfirma die ritjes aanbood naar de Golden Circle. Nee maar, wat een toeval. "For only 5.000 kronur" stond er bij, een kleine 2.500 frank dus. Een vriendenprijsje, zo verzekerde de manager zijn lezers.
Even greep de verleiding me bij de keel om de manager op te bellen en hem te bedanken voor dit duidelijke blijken van vriendschap en hem te vragen een zitje voor me te reserveren.

Niet dus. En zo kwam het ideee om autos te huren, voor minder dan de helft van genoemde prijs. Met 19 vrijwilligers waren we, en drie autos. Enkele fotos om u een indruk te geven van wat voor coolheden ik gezien heb.

Wachten op de auto´s. Let op de hoogbegaafde Taiwanees Pi-Jung, die beweert dat je het warmer hebt als je je jas zo aantrekt.

In de auto. Hanna (Finland, 25) rijdt. Vooraan op het dashboard kunt ge meetinstrumenten zien die nodig zijn om door rivieren te rijden. Pi-Jung heeft zijn jas intussen uitgetrokken.

þingvellir. Mooi en uitzonderlijk belangrijk voor geologen en historici. Voor geologen, omdat hier het Amerikaanse en het Europese continent langs elkaar schuren, wat de zeer lange rotsformaties en scheuren verklaart. Voor historici, omdat de Alþing, het IJslandse parlement, hier in de vroege Middeleeuwen elk jaar vergaderde. De IJslanders besloten hier eveneens zich tot het christendom te bekeren en riepen hier op 17 juni 1944 hun onafhankelijkheid uit.

Een beetje verder.

Onderweg naar de volgende halte: een vreemd lichteffect (geen getruceer met photoshop!)

De Strokkur, een geiser. Ik heb een filmpje gemaakt van een geiseruitbarsting, maar ik krijg het niet op de website. Komt misschien nog. Er is ook nog een veel grotere geiser, de Geysir (het woord geysir komt eigenlijk van zijn naam), maar die gaf natuurlijk geen kik toen ik er was.

Een waterput met een heel vreemde alienkleur. Het water is lauwwarm. Soms worden hier groene mannetjes gesignaleerd.

Vreemde kleuren in de grond, gevormd door een kabbelend zwavelbeekje. Overigens: warm water stinkt in IJsland overal en altijd naar rotte eieren, zelfs in zwembaden, douches of uit de kraan (zo´n info vind je nooit in de reclamefolders, maar geloof me: het stinkt echt). Maar het is ongelooflijk gezond. En nee, IJslanders stinken niet naar rotte eieren ;). Ik evenmin.

De gulfoss, de gouden waterval. Zonder discussie een van de mooiste watervallen van IJsland.

2006-09-17T03:48:00.000+02:00

Enkele foto's, zoals beloofd!

Vlakbij ons kamp. Let op de zeer smalle weg en hoe steil het daarnaast is.

Een indringend portret van een onverschrokken Diego (20, Spanje). Met hem heb ik een namiddag door het IJslandse gebergte gewandeld.

vreemde rotsformaties.

Een verbluffend vreemde kloof. Net een maanlandschap. Ik verwachtte elk moment een huppelende Frodo om de hoek te zien komen.
Rechts: de achterkant van Sabine (19, Duitsland).

Tipac (Nepal, leeftijd onbekend, op zoek naar een IJslandse vrouw) en twee van wie ik de aam niet ken en Laura van Costa Rica.

Een zwart strand, een donkergrijze hemel, een donkere zee. Een bedreiging voor Benidorm is IJsland alvast niet.

Op de foto zie je het niet, maar tijdens het basiskamp waarop ik een week gezeten heb met alle andere EVS-vrijwilligers voor IJsland hebben we een paar dagen een enorm felle en ijskoude wind gehad. In Belgie zouden we zoiets meer dan een storm noemen, hier blijkbaar niet.

Kathrin (21, Engeland). Vriendelijk meisje, dat eigenlijk maar een arm heeft.

Een doodgewone straat in Reykjavik.

Ergens in de buurt van Reykjavik

Idem
Oliver (20, Duitsland), de meest geschifte (en zalige) kerel die ik hier al ben tegengekomen. Vermoedelijk de enige Duitser die moppen over de holocaust maakt en nog grappig is ook.

Aangekomen

2006-09-16T00:41:00.000+02:00

Anderhalve week later. Intussen ben ik aangekomen, heb ik nog een week op kamp gezeten met andere buitenlanders en ben vandaag gearriveerd bij mijn gastfamilie, de twee Noorse ouders. Voor de beschrijving van wat ik gedaan heb zal ik kort zijn: omdat ik niet wil vervallen in de stereotiepe 'wauw, het is nog mooier dan ik dromen kon' en de 'het is zo prachtig' uitspraken (ik haat het als mensen zo melig beginnen doen tegen mij), gewoon even dit: IJsland was tot dusver best wel stevig.

Een van de dagen komen er foto's, beloofd!

Quote

2006-09-05T01:39:00.000+02:00

In de films hebben hippe filmsterren altijd een dozijn gevatte fancy quotes klaar als ze in het vliegtuig stappen en hun geliefde(n) achterlaten. I was meant to do this, baby. This is my destiny. Zoiets. Mijn filmcarrière moet wel sucken, want er schiet me al weken geen enkele quote te binnen - en ik vertrek morgen al.
Om het nog erger te maken: vanaf volgende keer veel meer foto's en veel minder tekst - ik ben niet al te dol op lange teksten, en voor lezers is het misschien ook wat saai. Overigens, als tussendoortje: hier nog een paar foto's van van mensen aan wie ik niets gemaild heb :).

Arme Sofie. En iedereen maar ostentatief wegkijken van de lens.

Als Lies foto's trekt, kijken ze ineens wel allemaal mooi naar voor

Een nicht met nog een nicht

Brothers in Arms

Tweede overigens: de eerste week ga je van mij weinig te horen krijgen, want ik begin met een trainingskamp van een dikke week, waar vermoedelijk niet veel te bloggen valt.

Kimmie gaat naar de junkies!

2006-09-04T01:31:00.000+02:00

Wie gaat er nu naar het noordpoolgebied om er tijdens donkere en ijskoude winters in IJsland junkies te laten afkicken, en dan nog wel in dienst van het Leger des (G)Heils?

Nou, ik dus. En waarom? Redenen genoeg: omdat ik eens schapenkloten met bloedsaus wilde proeven, omdat ik Vikings en Scandinaviërs altijd al cool gevonden heb (sorry voor de flauwe woordspeling), omdat ons ma mij beu is, omdat ik er op kick IJslandse junkies in hun gezicht uit te lachen en websites over Mongolen te maken, en natuurlijk vooral omdat ik zo’n ruimdenkende geitewollensokken-rasta-kerel ben die vindt dat “je je grenzen moet verleggen!” (vooral bij omaatjes een doorslaggevend argument).

Maar goed, ik ga er een heel jaar zitten en u, lieve lezer, als u het volhoudt, zal er een heel jaar over moeten lezen, dus misschien moesten we maar eens beginnen met een basiscursus IJsland. Altijd handig, want wie weet er iets over IJsland? Alleszins niet veel mensen. Die ene oerdomme opmerking trof me nog het meeste: “IJsland, dat is toch dat eiland rechts van Finland, nabij Siberië, hé?” “Ja bomma,” zei ik toen zonder mijn gezicht te vertrekken. “Ongeveer toch.”

Maar ook niet helemaal. Misschien daarom even voor de goede orde: een kaartje van België en omstreken.

Wie zijn vergrootglas er even bij neemt (enkel voor de gemiddelde ajuin - je kan immers ook op het prentje klikken om het te vergroten), zal zien dat IJsland zowat drie keer groter is dan België (103.125km² vs 32.545 km²). De intelligente lezer heeft bovendien met één oogopslag ingezien dat IJsland een eiland is. Iets dat op het kaartje minder duidelijk zichtbaar is, is dat de bevolking nauwelijks 294.000 zielen telt. Wat van IJsland meteen het minst druk bevolkte land per vierkante kilometer van Europa maakt (2,9 inwoners per km²). De hoofdstad, Reykjavík, en z'n voorsteden pikken overigens al meteen een dikke 184.000 van die 294.000 inwoners in. De tweede grootste stad van IJsland, Akureyri (ergens in noord-IJsland), is tweede met wel 17.000 personen! Inderdaad, ik hoor het u al mompelen: Stabroek, Wersbeek en Wommersom zouden hier serieuze steden zijn – Merksem en Schoten zelfs heuse metropolen.

IJslanders spreken hun eigen taaltje: IJslands. Het stam af van Oudnoors, het taaltje dat de Vikings vroeger spraken, maar is sindsdien nauwelijks veranderd, zodat Thor en Wodan naar het schijnt nog altijd gezellig kunnen converseren met hedendaagse IJslanders. Aan wie dacht dat taaltje nog eventjes snel mee te pikken voor-ie mij komt bezoeken, zeg ik in een woord: RESPECT! Toch zal ik u moeten ontmoedigen. Niet alleen is ‘IJslands leren’ te klasseren in de top-tien van de VNP (Volkomen Nutteloze Projecten) – tenzij je per sé junkies in IJslands wil helpen afkicken –, wegens relevantie nul, maar het is ook ietwat onmogelijk. Qua moeilijkheidsgraad is IJslands immers te vergelijken met het spreken van Latijn of oud-Grieks, alleen is het misschien nog een ietsje moeilijker, want er zijn meer vervoegingen, meer uitzonderingen en véél meer onuitspreekbare klanken. Ik zou er haast op vaderlijke toon aan toevoegen: leer liever een beetje Frans of pakweg Bulgaars, knul, eerder dan je tijd met IJslands te verknoeien. Of word Burgie, ook een optie, en nog altijd iets minder onmogelijk dan een native speaker IJslands worden.

Koens magic trick

2006-09-02T21:37:00.000+02:00

Zaterdag 2 september 2006. Vandaag is een historische dag: de Koen heeft mij geholpen deze weblog op te starten. De verheugde lezer kan hem bedanken op het e-mailadres koentjeplasmans@hotmail.com.

Een unieke foto van een strijdvaardige Koen, enkele luttele
dagen voordat hij zich achter het scherm zou zetten en
deze weblog creëren.

Verder: inpakken, stresseren en vooral afwachten.

Overigens: neem mij de komende maanden niet altijd even ernstig. Het is mogelijk, dat mijn uiteenzetting hier en daar voor een kleine 2% overdreven zal zijn.